Za dużo palę,
Za dużo jem,
Za dużo marzę,
Za długo śpię.


Za dużo myślę,
Za dużo klnę,
Za dużo czuję,
Za bardzo chcę.


Za dużo patrzę,
Za dużo słucham,
Za dużo płaczę,
Za mocno ufam.


Za dużo kocham,
Za dużo radzę,
Za dużo żądam
Za często gardzę.


Za dużo bawię,
Za dużo szukam,
Za dużo daję,
Za wiele wkurzam.


Za dużo kryję,
Za dużo śmieję,
Za dużo psuję,
Za trudno cierpię.


Nic nie zyskuję.
Nic też nie tracę.
Niczego nie mam.
I nic nie znaczę.

© Daniel Kozakiewicz, Warszawa, 2020

„Za dużo” – © DDK, 2018