Życie jest nieoczekiwane

Fotografia

Łap! – Świat, którego nie widać (3)

by Daniel Kozakiewicz

26 kwietnia 202626 kwietnia 2026

Nie wiem, czy to ja próbuję zatrzymać świat, czy świat zatrzymuje mnie.

Piękne.

Dziwne.

Śmieszne.

Straszne.

Co to jest, co sprawia, że naciskamy migawkę?

_{„Bogoty” – Warszawa, Polska}

Po polsku „zdjąć”, „ująć”.

Po angielsku „shoot”, „take”.

Po hiszpańsku „tomar”.

W jednych językach zdjęcie się robi, w innych — się je łapie. Jakbyśmy nie mogli się zdecydować, czy obraz powstaje, czy zostaje nam dany.

_{„Tango” – Buenos Aires, Argentyna, 2009 r.}

Nie jest to tylko impuls. Nie jest to decyzja. To moment, w którym nie ma już wyjścia.

_{„Czekamy.” – Los Cristianos, Teneryfa, 2014 r.}

Nie można odejść. W podróży — mgła odsłania przestrzeń. Na ulicy — spojrzenie trwa ułamek sekundy. W studiu — ktoś przestaje pozować. I nagle wszystko się zgadza.

_{„Głośna cisza” – Lima, Peru, 2006 r.}

Nie w głowie.

Nie w emocjach osobno.

Głębiej. Jakby wszystko na chwilę mówiło jednym głosem.

_{„Ju” – Lima, Peru, 2009 r.}

To nie ja robię zdjęcie. Ono dzieje się przeze mnie — we mnie.

Może każdy moment można sfotografować.

Ale nie każdy zatrzymuje.

_{„Po swojemu” – Warszawa, Polska, 2026 r.}

„Łap!” – Nie wiem, kto to mówi.

Nie wiem, czy to ja próbuję zatrzymać świat, czy świat zatrzymuje mnie.

A kiedy naciskam… coś zostaje.

I coś odchodzi.

_{„Każdy widzi, to co chce.” – Paryż, Francja, 2024 r.}

Dodaj komentarz

Musisz się zalogować, aby móc dodać komentarz.

„Absurdalizm” – teksty najbardziej abstrakcyjne, wyrwane z każdego kontekstu. Dobre do ćwiczenia szarych komórek. Dla tych, którzy polubią tę kategorię, mam nagrodę! Dam Wam kontakt do mojego psychiatry. Uwielbiam człowieka!

„Ambrozja” – czyli pokarm dla Bogów, dla ducha, dla zmysłów! Wszystko to, co można byłoby zaklasyfikować do poezji, choć nie chciałbym być poetą nawet na chwilę. Szczerze mówiąc, zawsze miałem pewnego rodzaju uraz do poezji. A już rymowanek wręcz nie cierpię. chyba, że „Wlazł kotek…”

„Autogram” – to oczywiście teksty nawiązujące do wydarzeń z mojego życia, choć czasem nie jestem pewien, czy w ogóle tak było. Ale na pewno kilka zairenek prawdy w tym jest.

„Didaskalia” – jak sama nazwa wskazuje, wszystko to, co ma pomóc w zrozumieniu moich tekstów. Niestety nie liczyłbym na to i raczej potraktowałbym to, jako osobną formę moich tekstów, choć najbardziej przyziemną.

„Dygresje” – krótkie wpisy odnoszące się do aktualnych wydarzeń, zarówno w moim małym świecie, jak i w tym globalnym Babilonie. Dlatego też, z czasem mogą stracić jakikolwiek sens, jeśli w ogóle go kiedyś miały.

„Frazowanie” – językowa obróbka skrawaniem, ślizganie się po temacie, publicystyka pełną gębą. Poważne tematy wymagają poważnej formy. W tym przypadku to głównie mój komentarz do spraw społecznych i politycznych. Jednym słowem: felietony.

„Konfesionał” – kontrowersyjne, konfrontacyjne spowiedzi, wyznania najbardziej intymne, erotyczne, bez skrępowania, bez cenzury. Nie liczę na uznanie i zrozumienie. Ale taki jestem. Kto mnie rozgrzeszy?

„Krótkopis” – przeważnie podpisy do moich kolaży lub zdjęć, ale również luźne, spontaniczne notatki powstałe z powodu niesprecyzowanego natchnienia. Kiedyś do tego służyły serwetki w kawiarniach.

„Przesłuchania” – czyli oczywiście wywiady, rozmowy i dociekania na tematy rozmaite z ciekawymi postaciami. Chętnie przyjmuję sugestie co do tematów i rozmówców. Zapraszam chętnych do wyzwania!

„Wyroki” – to nie są moje teksty, ale o mnie, więc uważam, że warto je upubliczniać. Dopełni to obrazu na mój temat. Są to zarówno cytaty, artykuły prasowe, jak i wypowiedzi osób, które miały ze mną okazję się spotkać.